حتما اون ضرب المثل را شنیده اید که وقتی در رُم هستی مثل رُمی ها رفتار کن. اما در بعضی کشورها خیلی مهم است که کارهایی که رُمی ها انجام نمی دهند شما هم انجام ندهید.

1- بی احترامی به خانواده سلطنتی در تایلند: در این کشور اهانت به پادشاه و خانواده سلطنتی پیامدهای شدیدی بدنبال دارد.

2- نشان دادن احساسات در دوبی : در این امارت توریستی نشان دادن احساسات در انظار عموم ممنوع است.

3- سیگار کشیدن در بوتان : آوردن تنباکو به بوتان با 100 درصد گمرک همراه است و سیگار کشیدن در اماکن عمومی با جریمه ای بیش از 225 دلار و اما اگر شما محصولات تنباکو را بفروشید به جرم قاچاق به زندان می افتید.

4- برچسب زدن در سنگاپور: بین لیست طولانی نبایدها در سنگاپور از جمله آشغال ریختن ، عبور عابر پیاده از محل غیرخط کشی ، نکشیدن سیفون توالت ، نوشتن با اسپری روی دیوار و ماشین را هم اضافه کنید.

5-رابطه عاشقانه با یک شهروند محلی در ایران : در قانون ایران ارتباط بین مرد غیرمسلمان و زن مسلمان ممنوع است ( خانم های غیرمسلمان هیجان زده نشوید ، چون فکر کنم قانون در مورد زن غیرمسلمان و مردمسلمان هم همینطور باشه !)

6- حمل سلاح گرم در السالوادور: برخی از توریست ها حتی زمانی که فکر می کردند که تمام مدارک لازم برای حمل اسلحه را همراه داشته اند دستگیر شده اند پس بهتره هیچ اسلحه ای همراه نداشته باشید.

7- حمل مواد مخدر به اندونزی : البته حمل مواد مخدر به هر کشوری خیلی ابلهانه است اما حمل مواد مخدر به اندونزی باز هم از اون ابلهانه تر است ، جایی که سخت ترین قوانین را در این مورد داره یعنی اعدام با جوخه آتش بدون توجه به اینکه ملیت فرد از کدام کشور است.

8- قصابی کردن یک گاو در هندوستان: گرچه این تصور که هندوها گاو را می پرستند نادست است اما کشتن گاو واقعا در برخی از ایالتهای هند غیرقانونی است و در حقیقت حمایت از حیوان مقدس شمرده می شود.

9-نامیدن یک خرس عروسکی به نام محمد در سودان : حتما به یاد دارید معلمی را که به دانش آموزانش اجازه داد که برای خرس عروسکی کلاس یک اسم انتخاب کنند و آنها نام محمد را برگزیدند و او به خاطر اهانت به اسلام به 40 ضربه شلاق و زندان محکوم شد گرچه بعدا این محکومیت پس از چندین روز بازداشت سخت لغو شد.

11- دمی به خمره زدن در عربستان سعودی : مصرف الکل در عربستان ممنوع است و مجازات آن شلاق در ملا عام است

یک ساعت قبل از خواب، تماشای تلویزیون یا بازی های ویدئویی را متوقف کنید. ذهن شما نیاز دارد تا خودش را از تصاویر آشفته و صداهای تلویزیون رها کند و با آرامش رختخواب وفق دهد و این پروسه نیازمند زمان است. خواندن چند صفحه کتاب، گوش دادن به موسیقی آرامش بخش یا گفتگویی آرامش بخش با کسی که به شما نزدیک است بسیار بهتر است.

سعی کنید قبل از رفتن به رختخواب غذای سنگین یا پر ادویه نخورید. سرعت هضم غذا در هنگام خواب به طرز قابل ملاحظه ای کاهش می یابد، اما گازها تشکیل می شوند. غذا خوردن تا دو ساعت قبل از خواب عادت مناسبی نیست، این شیوه را با خوردن یک غذای بسیار مختصر مثل شیر گرم یا چای بدون کافئین جایگزین کنید.

به چرخه بدن خود توجه کنید، دراز کشیدن بدون بخواب رفتن برای ساعتهای طولانی راهی برای رسیدن به خواب درست نیست. اگر شما در زمان تعیین شده خوابتان خسته نیستید، صبر کنید تا علامتهای خواب آلودگی در شما پدیدار شود و سپس به رختخواب بروید.

از کمکهای خواب استفاده کنید. برخی از مردم بعد از مصرف قرص خواب، بهتر می خوابند. مشکل این است که این قرصها باید در زمان تعیین شده ای مصرف شوند تا موثر باشند که معمولا یک ساعت قبل از خواب است. مصرف قرص ها درست قبل از خواب می تواند باعث بی خوابی شود تا زمانی که قرصها اثر کنند.

از محافظ گوش و چشم بند استفاده کنید. خواب نتیجه اتفاق افتادن عوامل مختلفی است که همزمان رخ می دهد. عوامل محیطی مانند غروب آفتاب یا اتاق تاریک جزو این پروسه هستند. اگر اتاق کاملا تاریک برای شما خواب عمیق تری ایجاد می کند، از چشم بندی استفاده کنید که نور را تعدیل کند. بسیاری از مردم به دلیل صداهای خارجی محیط بیدار می مانند، در این حالت استفاده از گوشی مناسب می تواند به خواب کمک کند.

یک شیلنگ بلند یا نی چوبی و یک کوزه شیشه ای یا سفالی و یک سرک سفالی برای نگه داشتن زغال های گداخته . همه آن چیزی است که از دوران سلسله صفویه تا به امروز با نام قلیان شناخته می شود.

ایران و اختراع قلیان
تاریخ قطعی ورود تنباکو به ایران را نمی توان تعیید کرد . ولی بی شک توتون و تنباکو همراه با دست اندازی پرتغالی ها به خلیج فارس ( ۹۱۳ هجری قمری ) به ایران وارد گردیده است . اما طرز استفاده توتون و تنباکو در ایران تغییر یافت و ایرانیان برابر ذوق خود لوازمی برای دودکشی ایجاد کردند.

قلیان وسیله ای کاملا جدید و ابتکاری بود و اروپاییان از آن هیچ گونه اطلاعی نداشتند . این بی اطلاعی را می توان از شرحی که تاورنیه و شاردن از قلیان داده اند درک کرد.

تاورنیه می نویسد : ایرانیان تنباکو را با دستگاهی کاملا اختصاصی می کشند . در کوزه گلی دهان گشادی به قطر سه انگشت تنه قلیانی از چوب یا نقره که سوراخی در وسط دارد قرار می دهند و بر سر آن مقداری تنباکوی نم دار با کمی آتش می گذارند و در زیر قلیان سوراخ ممتدی است که در حالی که نفس را بالا می کشند دود تنباکو با شدت از امتداد سوراخ پایین آمده و داخل آب که به رنگ های مختلف می آمیزد داخل می شود . ایرانیان زن و مرد به طوری از جوانی عادت به کشیدن تنباکو کرده اند که کاسبی که باید روزی پنج شاهی خرج کند سه شاهی آن را به مصرف تنباکو می رسانند . بعضی ها خود اقرار دارند که استعمال این قدر دود برای آنها مضر است اما می گویند چه کنیم عادت شده است .

همجواری شمشیر و قلیان
تنباکو را از بغداد و کردستان می آوردند و تجار انگلیسی نیز از اروپا و امریکای شمالی آن را وارد ایران می کردند . در اصفهان هم دکان های تنباکو فروشی از کیسه های توتون و تنباکو انباشته بود . در اواخر پادشاهی شاه عباس کشیدن قلیان و چپق به قدری مرسوم شده بود که اعیان و سران دولت حتی در سواری سفر و گردش قلیان همراه می بردند و همچنان سواره می کشیدند .

نمونه این وضع قلیان کشیدن را می توان در مسافرت محمد رضا بیگ سفیر شاه سلطان حسین به دربار لویی چهادهم دید . محمدرضا بیگ در تمام مجالس رسمی قلیان خود را زیر لب داشت و همیشه دو افسر ایرانی در رکاب او حرکت می کردند که یکی حامل قلیان و دیگری حامل شمشیر او بود.

تنباکویی از جنس پهن
در تاریخ آمده است که : شاه عباس با تنباکو و قلیان مخالف بود و سعی فراوان کرد که این عادت تازه را از ایران براندازد . نوشته اند که شاه عباس یک روز که جمعی از سران کشور در مجلسی میهمان وی بودند دستور داد تا همه سر قلیان ها را از پهن خشک و کوبیده اسب چاق کردند و برای سرداران و میهمانانی که قلیان می کشند به مجلس آوردند سپس رو به ایشان کرد و گفت ببینید این تنباکو چطور است ؟ آن را وزیر همدان برای من فرستاده و مدعی است که بهترین تنباکوی دنیاست . همه کشیدند و تعریف کردند و به سلیقه وزیر همدان آفرین گفتند . آن گاه شاه رو به قورچی باشی کرد و گفت : میل دارم عقیده خود را بی تعارف بگویی. قورچی باشی گفت : به سر مقدس قبله عالم که از هزار گل خوشبوتر است . شاه نظری بر او افکند و گفت : مرده شوی چیزی را ببرند که نمی توان آن را از پهن تشخیص داد .

قلیان در حرمسرا
در زمان قاجارها هم دوباره کشیدن قلیان رونق گرفت و حتی شاه صفی جانشین او نیز قلیان می کشید .
پس از مرگ شاه عباس بار دیگر جاذبه قلیان مردم را به سمت خود کشید و مصرف قلیان عمومیت یافت تا حدی که در زمان ناصرالدین شاه قاجار قلیان به حرمسرای شاه نیز راه یافت و میان زنان حرمسرا محبوبیتی دو چندان یافت . نقش چهره شاهان قاجار روی کوزه های شیشه ای هنوز هم قلیان های عتیقه را متمایز می کند .

مبارزه با قلیان
سیر تاریخی استفاده از قلیان چه زمانی که با تنباکوی معروف خوانسار و آتش گردان های بزرگ چاق می شد و چه حالا که با تنباکوی میوه ای دو سیب و زغال های آماده و بزرگ و نی چه های پلاستیکی در اختیار مشتریان قرار می گیرد . نشان از محبوبیت بی چون و چرای این تفنن دودی در میان مردم دارد . هر چند وقایعی مثل دستورات شاه عباس قیام تحریم تنباکوی میرزای شیرازی و یا حتی توصیه وزارت بهداشت برای جمع آوری قلیان مدتی آن را از دسترس مردم دور کند.

شاید هر روز نام چند محله تهران را بشنویم بی آنکه بدانیم چرا به این نامها معروف شده اند.  با استفاده از منابعی چون کتاب اول و ویکی پدیا و دیگر منابع در وب اطلاعاتی درباره نام برخی محله‌های تهران اطلاعاتی گردآورده ام که در ادامه می خوانید.

سید خندان
سید خندان نام ایستگاه اتوبوسی در جاده قدیم شمیران بوده است. سیدخندان پیرمردی دانا بوده که پیش گویی‌های او زبانزده مردم در سی یا چهل سال پیش بوده است. دلیل نامگذاری این منطقه نیز احترام به این پیرمرد بوده است.
فرمانیه
در گذشته املاک زمینهای این منطقه  متعلق به کامران میرزا نایب‌السلطنه بوده است و بعد از مرگ وی به عبدالحسین میرزا فرمانفرما  فروخته شده است.
فرحزاد
این منطقه به دلیل آب و هوای فرح انگیزش به همین نام معروف شده است.
شهرک غرب
دلیل اینکه این محله به نام شهرک غرب معروف شد ساخت مجتمع های  مسکونی این منطقه با طراحی و معماری مهندسان آمریکایی و به مانند مجتمع های مسکونی آمریکایی بوده و در گذشته نیز محل اسکان بسیاری از خارجیها بوده است.
آجودانیه
آجودانیه در شرق نیاوران قرار دارد و تا اقدسیه ادامه پیدا میکند. آجودانیه متعلق به رضاخان اقبال السلطنه وزیر قورخانه ناصرالدین شاه  بوده،  او ابتدا آجودان مخصوص شاه بوده است.
اقدسیه
نام قبلی اقدسیه (تا قبل از 1290 قمری) حصار ملا بوده است. ناصرالدین شاه زمینهای آنجا را به باغ تبدیل و برای یکی از همسران خود به نام امینه اقدس (اقدس الدوله) کاخی ساخت و به همین دلیل این منطقه به اقدسیه معروف شد.
جماران
زمینهای جماران متعلق به سید محمد باقر جمارانی از روحانیان معروف در زمان ناصر الدین شاه بوده است. برخی از اهالی  معتقدند که در کوههای این محله از قدیم مار فراوان بوده و مارگیران برای گرفتن مار به این ده می آمدند و دلیل نامگذاری این منطقه نیز همین بوده است و عده ای هم معتقدند که جمر و کمر به معنی سنگ بزرگ است و چون از این مکان سنگ‌های بزرگ به دست می آمده ‌است‌، آن‌جا را جمران‌، یعنی محل به‌دست آمدن جمر نامیده‌اند.
پل رومی
پل رومی در واقع پل کوچکی بوده که دو سفارت روسیه و ترکیه را هم متصل می کرده است. عده‌ای هم معتقدند که نام پل از مولانا جلال‌الدین رومی گرفته‌شده است‌.
جوادیه (در جنوب تهران)
بسیاری از زمینهای جوادیه متعلق به آقای فرد دانش بوده است که اهالی محل به او جواد آقا بزرگ لقب داده بودند. مسجد جامعی نیز توسط جواد آقا بزرگ در این منطقه بنا نهاده است که به نام مسجد فردانش هم معروف است.
داودیه (بین میرداماد و ظفر)
میرزا آقاخان نوری صدر اعظم این اراضی را برای پسرش‌، میرزا داودخان‌، خرید و آن را توسعه داد. این منطقه در ابتدا ارغوانیه نام داشت و بعدها به دلیل ذکر شده داودیه نام گرفت‌.
درکه
اگر چه هنوز دلیل اصلی نامگذاری این محل مشخص نیست اما برخی آنرا مرتبط به نوعی کفش برای حرکت در برف که در این منطقه استفاده می شده و به زبان اصلی «درگ» نامیده می شده است.
دزاشیب (در نزدیکی تجریش)
روایت شده است که  قلعه بزرگی در این منطقه به نام « آشِب » وجود داشته است و در گذشته نیز به این منطقه دزآشوب و دزج سفلی و در لهجه محلی ددرشو میگفتند.
زرگنده
احتمالا دلیل نامگذاری این محل کشف سکه ها و اشیاء قیمتی در این محل بوده است. در گذشته این منطقه  ییلاق کارکنان روسیه  بوده است.
قلهک
کلمه قلهک از دو کلمه "قله‌" و "ک‌" تشکیل شده است که قله معرب کلمه کله‌، مخفف کلات به معنای قلعه است‌. عقیده اهالی بر این است که به دلیل اهمیت آبادی قلهک که سه راه گذرگاه‌های لشگرک‌، ونک و شمیران بوده است‌، به آن( قله- هک) گفته شده است‌.
کامرانیه
زمین‌های این منطقه ابتدا به میرزا سعیدخان‌، وزیر امور خارجه‌تعلق داشت، و سپس کامران میرزا پسربزرگ ناصرالدین شاه‌، با خرید زمین‌های حصاربوعلی‌، جماران و نیاوران‌، اهالی منطقه را مجبور به ترک زمین‌ها کرد و سپس آن جا را کامرانیه نامید.
محمودیه ( بین پارک وی و تجریش یا ولیعصر تا ولنجک)
در این منطقه باغی بوده است که متعلق به حاج میرزا آقاسی بوده است و چون نام او عباس بوده آنرا عباسیه میگفتند. سپس علاءالدوله این باغ بزرگ را از دولت خرید و به نام پسرش‌، محمودخان احتشام‌السلطنه‌، محمودیه نامید.
نیاوران
نام قدیم این منطقه گردوی بوده است و برخی معتقدند در زمان ناصرالدین شاه نام این ده به نیاوران تغییر کرده است به این ترتیب که نیاوران مرکب از "نیا" (حد، عظمت و قدرت‌) ؛"ور" (صاحب‌) و "ان‌" علامت نسبت است و در مجموع یعنی کاخ دارای عظمت‌.
ونک
نام ونک تشکیل شده است از دو حرف (ون‌) به نام درخت و حرف (ک)که به صورت صفت ظاهر می‌شود.
یوسف آباد
منطقه یوسف آباد را میرزا یوسف آشتیانی مستوفی‌الممالک در شمال غربی دارالخلافه ناصری احداث کرد و به نام خود، یوسف آباد نامید. 
پل چوبی
 قبل از این که شهر تهران به شکل امروزی خود درآید، دور شهر دروازه هایی بنا شده بود تا دفاع از شهر ممکن باشد. یکی از این دروازه‌ها، دروازه شمیران بود با خندق‌هایی پر از آب در اطرافش که برای عبور از آن‌، از پلی چوبی استفاده می‌شد. امروزه از این دروازه و آن خندق پر از آب اثری نیست‌، اما این محل همچنان به نام پل چوبی معروف است.
شمیران
نظریات مختلفی درباره این نام شمیران وجود دارد. یکی از مطرح ترین دلایل عنوان شده ترکیب دو کلمه سمی یا شمی به معنای سرد و « ران » به معنای جایگاه است  و در واقع شمیران به معنای جای سرد است. به همین ترتیب نیز تهران به معنای جای گرم است.
همچنین دلیل دیگر مطرح شده به دلیل وجود قلعه نظامی به آن شمیران می گفتند و همچنین  برخی نیز  معتقدند که‌ یکی از نه ولایت ری را شمع ایران میگفتند که بعدها به شمیران تبدیل شده است.
گیشا
نام گیشا که در ابتدا کیشا بوده است برگرفته از نام دو بنیانگذار این منطقه (کینژاد و شاپوری) میباشد.
منیریه (در جنوب ولیعصر)
منیریه در زمان قاجار یکی از محله های اعیان نشین تهران بوده و گفته شده نام آن از نام زن کامران‌میرزا، یکی از صاحب‌منصبان قاجر، به نام منیر گرفته شده‌است.